De computer waarop het begon

Ik moet een jaar of tien, elf zijn geweest. Iedere maand viel KIJK bij ons op de deurmat. Voor iemand die nieuwsgierig was naar hoe dingen werkten, was dat een klein feest. Het blad stond vol kennis, techniek en feiten over een wereld die veel groter leek dan die van alledag.

Internet thuis was er nog niet. Geen zoekmachine, geen YouTube-uitleg en geen forum waarop iemand je foutmelding al eens had opgelost. Als je iets wilde ontdekken, moest je het ergens lezen, iemand ernaar vragen of zelf op onderzoek uitgaan.

In KIJK stonden ook listings: complete computerprogramma’s, afgedrukt als regels code. Die typte ik over, teken voor teken. Eén verkeerde letter kon betekenen dat niets werkte. Dan begon het zoeken. Regels vergelijken, fouten opsporen en opnieuw proberen.

Het was langzaam en soms frustrerend, maar juist daardoor leerde ik wat code deed. Een programma verscheen niet zomaar op het scherm. Ik had iedere regel zelf aangeraakt.

Op een gegeven moment typte ik een programma over dat het geheugen van de computer als een hex dump op het scherm liet zien. Voor mij waren het fascinerende rijen letters en cijfers. Voor mijn vader zag het er vermoedelijk uit alsof ik diep in het binnenste van zijn computer aan het graven was.

Dat vond hij spannend genoeg om iets te zeggen in de trant van:

“Dan koop ik wel een nieuwe voor mezelf. Dan kun jij deze gebruiken om dat soort dingen mee te doen.”

Zo kreeg ik mijn eerste eigen computer. Niet omdat ik precies wist waar ik mee bezig was, maar omdat ik nieuwsgierig genoeg was om het uit te proberen.

Daar is het voor mij begonnen: met KIJK opengeslagen naast het toetsenbord, een oude pc en het besef dat je een computer niet alleen kon gebruiken. Je kon hem ook vertellen wat hij moest doen.